Ik heb eind jaren zeventig in de jeugd bij Zeerobben in een team gespeeld waarin 2 broers acteerden. Twee totaal verschillende broers. De één klein, iel, snel en een slimme voetballer op het middenveld die geen stap teveel deed. De ander was ook klein van stuk, snel maar meer een harde werker op het middenveld. Ik heb het over de gebroeders Ewouds. Wim en natuurlijk Arno. Wim zijn we inmiddels uit het zicht verloren maar Arno is nog steeds actief bij Zeerobben. Van de kleine, snelle, hardwerkende middenvelder is inmiddels niet heel veel meer over. Door blessures moest Arno vroegtijdig stoppen met voetballen. Ook is Arno inmiddels iets corpulenter geworden maar het harde werken voor de club zit er nog steeds in. Het vervult één van de meest dankbare taken bij Zeerobben. Elke zaterdagochtend schenkt hij een bakje koffie in voor de gasten in de bestuurskamer. Iedereen kent Arno dus ook. Hij is misschien wel de meest bekende Zeerob onder ons. En dat wordt je niet zomaar, daar moet je wel iets voor doen. Ook op de zaterdagmiddag zien we Arno bezig in zijn "hok" . Telefoon aan het oor en handen op het toetsenblok. Uitslagen noteren en de standen bijwerken. Het zijn van die dingen die iedereen als vanzelfsprekend betiteld maar nog wel even moeten gebeuren. Arno is de naam dus. Ook een echte Zeerob en hoort ook in dit rijtje thuis!!