Onderstaande foto is genomen in de tweede week van september 2003 op de Magere Weide van L.A.C. Frisia. We speelden met Zeerobben A1 een uitwedstrijd tegen Frisia A1. Een wedstrijd die we heel onterecht in de laatste minuut met 3-2 verloren. Het betrof een wedstrijd in de hoofdklasse. Onze trainer was destijds Oepie Amels. Een man naar mijn hart. Hij kon je ongelooflijk voor de groep afbranden, maar was wel altijd eerlijk naar zijn spelers toe. En de basis van vertrouwen is nu eenmaal eerlijkheid. Later in het seizoen werd er wel afscheid genomen van Oepie, omdat de wisselwerking tussen spelers en trainer niet goed verliep.

Het was mijn eerste seizoen bij Zeerobben als tweedejaars A- junior. Aan het einde van het seizoen 2002/2003 had ik al een paar keer meegetraind ondanks het feit dat ik op dat moment nog bij v.v. R.E.S. in Bolsward speelde. Het viel me op dat wij ( mijn moeder en ik) heel hartelijk werden ontvangen in de kantine van Zeerobben. Ik wilde graag een niveau hoger spelen en dit was de kans. In hetzelfde seizoen c.q. schooljaar werd mijn moeder als directrice ingewerkt op Sint Michaelschool in Harlingen. Ze reed dat jaar steeds heen en weer van Bolsward naar Harlingen, maar wij wisten dat we eind oktober 2003 gingen verhuizen naar Harlingen. Vandaar dat ik ervoor koos om met ingang van het seizoen 2003/2004 voor Zeerobben te gaan voetballen. Ik had hier een goed gevoel bij, omdat Oepie nadat ik had meegetraind enthousiast over me was en bovendien was ik een linkspoot.

We begonnen niet goed aan het seizoen. Verliespartijen tegen L.S.C. A1, Frisia A1. De derde ronde kwam B.C.V. op bezoek. Er werd met 4-2 gewonnen. Ik scoorde eenmaal en schoot nog tweemaal op de paal. We vochten het seizoen constant tegen degradatie, maar uiteindelijk zouden we 9^e worden wat voldoende was voor handhaving.

Ik kan mijn eerste nacht in Harlingen nog goed herinneren. De nacht van vrijdag 31 oktober op zaterdag 1 november. De misthoorn hield me behoorlijk wakker. De volgende ochtend naar Oosterend ( het land van mijn vader) waar SDS de tegenstander was. Dat zijn altijd speciale wedstrijden voor me. Ik kende nog een aantal spelers van de KNVB jeugdselectie toen ik 12 jaar oud was. Durk de Jong de snelle spits was een van hen. Die middag lag hij aan banden bij Sybold de Boer en Tjeerd van der Wal. Ik kende een van mijn mooiste momenten van dat seizoen in het shirt van Zeerobben. Ik scoorde tweemaal en we wonnen de zeer belangrijke wedstrijd met 0-2.

Wat ook in mijn geheugen staat geschrift is de uitwedstrijd die we speelden tegen DIO Oosterwolde A1. We hielden ze op 2-2 en dat was toch wel een overwinning op zich, omdat we nog een heel eind terug in de auto moesten naar Harlingen. De laatste competitiewedstrijd van dat seizoen zou cruciaal worden. We stonden negende, maar moesten wel winnen om een aantal concurrenten voor te blijven. Het was Zeerobben – DIO Oosterwolde. Een prachtige, warme dag. Het stond lang 1-1. We verprutsten heel veel kansen. Wim Timmermans( interim- trainer) die mij de laatste wedstrijden van het seizoen regelmatig op de bank hield had er nu wel voor gekozen om mij een basisplaats te gunnen. Het leverde prompt ons team de zege op. Met een fabuleus stiftje maakte ik de 2-1 waardoor we in de hoofdklasse bleven. Eind goed, al goed. Na afloop van het seizoen besloot ik terug te gaan naar R.E.S. Op het laatste moment koos ik hiervoor. Ik weet nog dat de technische man Tinus Booy dit niet echt kon waarderen: ‘Wat is dit nu.?’

De week ervoor had ik nog bij de verdeling van de teams gezeten en werd verteld dat ik in het tweede zou komen. Ik wilde graag proberen om in een standaardteam te spelen waardoor ik naar de op dat moment 4^e klasser R.E.S. verkaste. Ik heb daar vier seizoenen ( 2004 t/m 2008) met wisselend succes gespeeld in de senioren. Dat wil zeggen; regelmatig in het eerste en soms in het tweede. Afgelopen seizoen (2008/2009)heb ik in tegenstelling tot wat Anthoon Elsinga beweerde geen 32 doelpunten gemaakt in het shirt van S.V. Zwolle, maar wel een half jaar voor S.V. Zwolle 2 gespeeld. De tweede seizoenshelft zat ik in het buitenland. Dit seizoen ( 2009/2010) ben ik tijdelijk gestopt ( studieverplichtingen) en concentreer ik mij voor het vierde achtereenvolgende seizoen op de berichtgeving rondom Zeerobben 1 als wedstrijdcommentator voor RSH. Dit doe ik nog altijd met veel plezier. Ik ken natuurlijk nog veel jongens vanuit de A – junioren zoals: Gideon, Sybold, Siebe, Rene, Erik. Ook heb ik Jord en Tjeerd in vorige seizoenen in actie gezien evenals de op de foto aanwezig Rene Markus. Zeerobben heeft net als R.E.S. een speciale plek in mijn hart. Ik ben nog twee seizoenen actief geweest als trainer van de E6 en E4. In het seizoen 2003/2004 werd ik nog bijgeschoold door Wiebe Attema. Ik had namelijk de cursus F- pupillentrainer gedaan en mijn diploma behaald, maar in mijn denkontwikkeling was ik vaak verder dan de kinderen waardoor de oefeningen te moeilijk waren. Wiebe zei: ‘Eerst moeten de kinderen de bal een paar keer naar elkaar overspelen en daarna kun je andere oefeningen doen.’ Het wierp een seizoen later ( 2004/2005) meteen zijn vruchten af. Met E4 werden we op Ameland kampioen. Dit moment blijft me ook altijd bij. Jan Boomsma ging als vader mee en was apetrots op zijn zoon doordat we kampioen werden.

Vanaf het seizoen 2006/2007 ben ik als verslaggever actief en volgend seizoen is dit opnieuw het geval.

Voor de volledigheid nog alle namen die bij de foto horen

Bovenste rij: Rob Broekhuizen ( leider), Folkert Brouwer, Tjeerd van der Wal, Rene Markus, Jord Hagenouw, Paul Geertsma, Sybold de Boer, Matthijs Schaap en Oepie Amels ( trainer).

Onderste rij: Robin Kruizinga, Ayhan Yildiz, Gideon Vellinga, Rene van der Ploeg, Siebe Lutgendorff, Marcel de Jong en Erik Broekhuizen.